اختلال مهارنشدنی روابط اجتماعی (Disinhibited Social Engagement (Disorder
اختلال مهارنشدنی روابط اجتماعی؛ صمیمیت با طعم خطربسیاری از والدین از اینکه کودکشان اجتماعی باشد لذت می‌برند، اما در اختلال DSED، این اجتماعی بودن یک «نقص در سیستم ایمنی روان» است. این کودکان هیچ مرزی برای صمیمیت نمی‌شناسند و ممکن است به سادگی با یک فرد کاملاً غریبه از خانه یا پارک خارج شوند.
بخش اول: نشانه‌های بالینی و تشخیصی (DSM-5)برای تشخیص این اختلال در کودک (که باید حداقل ۹ ماه داشته باشد)، باید حداقل ۲ مورد از رفتارهای زیر مشاهده شود: کاهش یا نبود احتیاط در برخورد با بزرگسالان غریبه: کودک بدون هیچ تردیدی به سمت غریبه‌ها می‌رود.
رفتار کلامی یا فیزیکی بیش از حد صمیمی: بغل کردن غریبه‌ها، نشستن روی زانوی آن‌ها یا پرسیدن سوالات بسیار شخصی که با عرف فرهنگی و سنی کودک همخوانی ندارد. عدم بررسی با مراقب (والدین): برخلاف کودکان عادی که در محیط جدید مدام به والدین خود نگاه می‌کنند تا تایید بگیرند، این کودک اصلاً توجهی نمی‌کند که والدینش کجا هستند. ‍سرگردان
تمایل به رفتن با غریبه‌ها: کودک بدون هیچ تردیدی آماده است با فردی که تازه دیده، به جایی دیگر برود.
بخش دوم: تفاوت‌های کلیدی (اشتباه نگیرید!)این بخش برای تشخیص درست توسط متخصصان بسیار مهم است:۱. تفاوت با ADHD (بیش‌فعالی) در ADHD، کودک ممکن است به دلیل تکانشگری سریع به سمت کسی برود، اما در DSED، هدف کودک "برقراری ارتباط اجتماعی عمیق و سریع" است، نه فقط شیطنت و حرکت.۲. تفاوت با اختلال دلبستگی واکنشی (RAD) این دو اختلال هر دو ناشی از غفلت هستند، اما: در RAD، کودک از همه دوری می‌کند و منزوی است.
در DSED، کودک به همه می‌آویزد و مرزی ندارد.
بخش سوم: ریشه‌ها و علل (چرا ترمز اجتماعی کار نمی‌کند؟)این اختلال مستقیماً با «مراقبت ناکافی» در سال‌های اول زندگی مرتبط است: غفلت اجتماعی: محرومیت از محبت، تسلی و تحریکات عاطفی توسط والدین.
تغییر مکرر مراقبان: کودکانی که در پرورشگاه‌ها بزرگ می‌شوند و مربیان آن‌ها مدام عوض می‌شوند، یاد می‌گیرند که برای زنده ماندن باید به "هر کسی" متصل شوند. ساختار مغز: غفلت شدید باعث می‌شود بخش "آمیگدال" (مرکز تشخیص ترس و خطر) به درستی رشد نکند و کودک نتواند غریبه را از آشنا تشخیص دهد.

بخش چهارم: روش‌های درمان و مداخله
درمان DSED یک فرآیند طولانی‌مدت است که تمرکز اصلی آن بر روی «ایجاد دلبستگی ایمن» است.
خانواده‌درمانی: تقویت رابطه بین کودک و مراقب اصلی. کودک باید یاد بگیرد که فقط یک یا دو نفر منبع اصلی امنیت او هستند. آموزش مرزگذاری: استفاده از داستان‌های تصویری و بازی‌درمانی برای یاد دادن مفهوم "غریبه" و "آشنا" به کودک.
ایجاد ثبات در محیط: این کودکان به یک روتین بسیار منظم و حضور همیشگی یک مراقب ثابت نیاز دارند تا اضطراب پنهانشان کاهش یابد.



بخش پنجم: خطرات و پیامدهاکودکانی که درمان نمی‌شوند در معرض خطرات وحشتناکی هستند: سوءاستفاده جنسی و جسمی: به دلیل اعتماد بی‌جا به غریبه‌ها، این کودکان طعمه‌های آسانی برای شکارچیان جنسی هستند.
ناتوانی در دوستی‌های پایدار: در مدرسه و نوجوانی، صمیمیت افراطی آن‌ها باعث طرد شدن از سوی همسالان می‌شود. اختلالات شخصیتی در بزرگسالی: احتمال بروز اختلال شخصیت نمایشی (Histrionic) یا مرزی.

بخش ششم: وضعیت در بزرگسالی
اگر DSED در کودکی درمان نشود، در نوجوانی و بزرگسالی به شکل‌های زیر ظاهر می‌شود:
روابط جنسی تکانه‌ای و بدون شناخت. اعتماد به افراد نامناسب در مسائل مالی و عاطفی.
نیاز شدید و مرضی به جلب توجه از سوی غریبه‌ها.
سوالات متداول (FAQ)۱. آیا این اختلال با فرزندخواندگی خوب می‌شود؟بسیاری از علائم با ورود به یک خانواده باثبات بهبود می‌یابد، اما "رفتار مهارنشدنی با غریبه‌ها" ممکن است تا سال‌ها باقی بماند و نیاز به روان‌درمانی تخصصی دارد. ۲. آیا این کودکان بیش‌از حد مهربان هستند؟ظاهر آن‌ها مهربان به نظر می‌رسد، اما این مهربانی "سطحی" است. آن‌ها به دنبال "امنیت" هستند نه لزوماً دوست داشتن طرف مقابل.


۳. نقش ژنتیک در این اختلال چقدر است؟DSED تقریباً تنها اختلال روانی است که منحصراً با محیط (غفلت) تعریف می‌شود و ژنتیک نقش بسیار ناچیزی در آن دارد. سخن نهایی اختلال مهارنشدنی روابط اجتماعی، فریاد بی‌صدای کودکی است که در جستجوی آغوشی امن، به هر آغوشی پناه می‌برد. اگر سرپرستی کودکی با این شرایط را بر عهده دارید، صبور باشید؛ او باید دوباره یاد بگیرد که دنیا جای امنی نیست، مگر در کنار شما.